Fern, Jaq i Mallory mogą być prawdziwi tylko w domu w środku
lasu. Poza nim ujawnienie orientacji groziłoby co najmniej nieprzyjemnościami. Dom
staje się ich schronieniem, azylem, a do tego spełnia życzenia… Miejsce z
marzeń? A może z koszmarów?
Kiedy Mallory ginie, Fern i Jaq tracą pamięć a wraz z nią
swoją tożsamość. Przez pięć lat, bardzo ważnych, bo przypadających na okres
dorastania, są przykładnymi dziewczynami, Fern ma chłopaka, rodzice są z nich
dumni. Tylko w pewnym momencie coś się zaczyna dziać, zasłona pęka, wraca pamięć,
a z nią pojawiają się koszmary. Trudno powiedzieć, czy to rzeczywistość, czy
urojenia.
Spodziewałam się trudnej książki, ale nie do końca z tej
strony. To znaczy z tej też, bo temat tożsamości jest tak trudny, jak ważny,
ale ja nie lubię się bać, więc o ile ciężar psychiczny brałam na klatę, to tego
z gatunku grozy trochę się obawiałam. A autorka zrobiła tak, że aspekt mar i
widziadeł prawie wcale mnie nie obszedł. Dodawał niepewności, robił atmosferę grozy,
która gęstniała, pobudzał wyobraźnię. To udało się doskonale. Stawiał też pytania
o to, co się stało i co się dzieje teraz.
Jednak najbardziej przeraził i wstrząsnął mną wątek dziejący
się tylko w głowach. I to nie tylko głównych bohaterów, choć oni są najważniejsi.
Jak potwornie trudne i bolesne musiało dla nich być to, że nie byli akceptowani
nawet we własnym domu, że musieli się ukrywać. Jak raniące musiały być słowa,
które słyszeli o osobach, które wyszły z szafy. A najbardziej boli pytanie, ile
takich osób żyje wśród nas, bojąc się codziennie, codziennie grając i udając kogoś,
kim nie są.
Z drugiej strony tej barykady, tak, barykady, bo to już walka
o siebie, o własne życie, o bezpieczeństwo są nie tylko mieszkańcy miasteczka, ale
rodzice. I to jest w tym wszystkim najgorsze. Serce mi się krajało, jak
czytałam ich myśli, teksty, którymi się wymieniali, uwagi rzucane z pełną
pogardą i potępieniem. Ta książka w tych momentach bolała fizycznie. Bo rodzina
ma być wsparciem, przystanią, miejscem, gdzie zdejmuje się maskę i jest się
sobą.
Marzy mi się świat, w którym można kochać, kogo się chce i
być, kim się chce. Marzy mi się, by na drodze człowiekowi stawał człowiek, a
nie potwór. By zechciał otworzyć się na nowość i jej się uczyć. Z tej książki nauczycie
się bardzo dużo, jeśli zechcecie otworzyć oczy i serce. A czy nauczyli się też
tego rodzice i społeczność? To już przeczytajcie sami.
Współpraca barterowa
Nowa Baśń 2026
446 str

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz