Wyjdź, wyjdź - Natalie C. Parker

 


Fern, Jaq i Mallory mogą być prawdziwi tylko w domu w środku lasu. Poza nim ujawnienie orientacji groziłoby co najmniej nieprzyjemnościami. Dom staje się ich schronieniem, azylem, a do tego spełnia życzenia… Miejsce z marzeń? A może z koszmarów?

Kiedy Mallory ginie, Fern i Jaq tracą pamięć a wraz z nią swoją tożsamość. Przez pięć lat, bardzo ważnych, bo przypadających na okres dorastania, są przykładnymi dziewczynami, Fern ma chłopaka, rodzice są z nich dumni. Tylko w pewnym momencie coś się zaczyna dziać, zasłona pęka, wraca pamięć, a z nią pojawiają się koszmary. Trudno powiedzieć, czy to rzeczywistość, czy urojenia.

Spodziewałam się trudnej książki, ale nie do końca z tej strony. To znaczy z tej też, bo temat tożsamości jest tak trudny, jak ważny, ale ja nie lubię się bać, więc o ile ciężar psychiczny brałam na klatę, to tego z gatunku grozy trochę się obawiałam. A autorka zrobiła tak, że aspekt mar i widziadeł prawie wcale mnie nie obszedł. Dodawał niepewności, robił atmosferę grozy, która gęstniała, pobudzał wyobraźnię. To udało się doskonale. Stawiał też pytania o to, co się stało i co się dzieje teraz.

Jednak najbardziej przeraził i wstrząsnął mną wątek dziejący się tylko w głowach. I to nie tylko głównych bohaterów, choć oni są najważniejsi. Jak potwornie trudne i bolesne musiało dla nich być to, że nie byli akceptowani nawet we własnym domu, że musieli się ukrywać. Jak raniące musiały być słowa, które słyszeli o osobach, które wyszły z szafy. A najbardziej boli pytanie, ile takich osób żyje wśród nas, bojąc się codziennie, codziennie grając i udając kogoś, kim nie są.

Z drugiej strony tej barykady, tak, barykady, bo to już walka o siebie, o własne życie, o bezpieczeństwo są nie tylko mieszkańcy miasteczka, ale rodzice. I to jest w tym wszystkim najgorsze. Serce mi się krajało, jak czytałam ich myśli, teksty, którymi się wymieniali, uwagi rzucane z pełną pogardą i potępieniem. Ta książka w tych momentach bolała fizycznie. Bo rodzina ma być wsparciem, przystanią, miejscem, gdzie zdejmuje się maskę i jest się sobą.

Marzy mi się świat, w którym można kochać, kogo się chce i być, kim się chce. Marzy mi się, by na drodze człowiekowi stawał człowiek, a nie potwór. By zechciał otworzyć się na nowość i jej się uczyć. Z tej książki nauczycie się bardzo dużo, jeśli zechcecie otworzyć oczy i serce. A czy nauczyli się też tego rodzice i społeczność? To już przeczytajcie sami.


Współpraca barterowa

Nowa Baśń 2026

446 str

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Łączna liczba wyświetleń