Coś mi się śniło - Joanna Kordula

 

Drugi tom trylogii o przyjaciołach z dzieciństwa. Koniecznie przeczytajcie pierwszy i nie czytajcie recenzji, jeśli tego nie zrobiliście, a planujecie. Nie da się bowiem ominąć pewnych informacji.

Kamil żyje, egzystuje, stara się sobie radzić. Ma sporo zadań, czuje się odpowiedzialny za Anię nie tylko przez to, że jest dyspozytorem majątku Michała, ale też tak po prostu. Do tergo odzywają się do niego dziadkowie przyjaciela z zaproszeniem do Stanów.

Wydaje się, że w tej części dużo się dzieje, a jednak jest ona spokojniejsza, bardziej nostalgiczna, dla mnie trochę jakby w zwolnionym tempie. Autorka skupia się na Kamilu i Ani, to z nich robi głównych bohaterów tej powieści, wokół nich oplata żałobę, poczucie straty i radzenia sobie z nią. I choć na początku brakowało mi Basi to wiem, że i ona dostanie swój głos. Przynajmniej taką mam nadzieję.

Zacznijmy więc od Basi, niby nieobecnej, a jednak wciąż istniejącej. Nie lubię jej w tym tomie. To znaczy ja w ogóle mam z nią problem. Jest dla mnie kompletnie niedojrzała, samolubna i okrutna. Rozumiem, że każdy inaczej radzi sobie z trudnymi przeżyciami, ale ona wybiera akurat najgorsze z możliwych. Miałam nadzieję, że trochę się wytłumaczy w tym tomie, ale cóż, na to muszę poczekać.

Za to Kamil jest moim ulubionym bohaterem. Zdecydowanie takich bohaterów książkowych potrzebujemy, same green flagi. Pomocny, opiekuńczy, zrównoważony. Choć czasem dość ślepy, no ale cóż, może w końcu dostanie okulary. Albo w łeb, żeby mu się to i owo pootwierało. Bardzo podoba mi się jego podejście do Ani, opiekuńcze, ale bez nadmiernego rozczulania się. Podchodzi do niej, jak do zwykłej dziewczyny, dmucha w jej skrzydła, cały czas wierzy w nią i możliwość wyleczenia. Jest waleczny, wspierający, to prawdziwy przyjaciel. Zwraca uwagę na nią, jako na człowieka, pomijając jej niepełnosprawność.

Jednak najciekawszą postacią w tej książce jest Ania. Począwszy od tego, że pokazuje świat niewidomych, co już samo w sobie jest świetnym zabiegiem. Dzięki niej czytelnik może więcej „zobaczyć” (jak to mówi Kamil), zrozumieć i nauczyć się właściwego zachowania przy osobach niewidomych. Poznaje ich świat, ograniczenia, lęki, ale też szereg mocnych stron. Szalenie ważny przekaz. Ale Ania jest też ciekawa przez swoją historię, której w tej części jest dużo.

Oczywiście i tu przed każdym rozdziałem jest fragment poezji i znów jestem tym kompletnie zauroczona. I jak poprzednim razem znów nie mogę się doczekać dalszej części.

Współpraca barterowa

Wydawnictwo Mięta 2026 

400 str

Magia cichych gestów - Katarzyna Kielecka

 

Olafa prześladują sny o dawnym życiu, które bezpowrotnie, jak się mogło wydawać, zamknęła straszna przeszłość. Nie ma rodziców, nie ma Warszawy. Jest za to bezpieczne życie z dziadkami, be wielkich zmian. Jednak sny ciągną, zdają się zmuszać do powrotu i do poznania syna, którego nigdy nie widział.

Ta książka ma tak wiele aspektów, że nie wiem, od czego zacząć. Może od tego, że kompletnie zaskoczył mnie Olaf i jego historia. Nie mogę Wam zdradzić więcej, bo to jest taki plot twist, po którym siedziałam chwilę wpatrują się w ścianę i zastanawiając się, czy to nie było od początku oczywiste i tylko ja się nie zorientowałam.

Drugą ważną sprawą poruszaną w tej książce jest rodzina i jej wsparcie. Zasadniczo brzmi pięknie i kojarzy się tylko z dobrymi rzeczami. Jednak i tu autorka przyszykowała dla nas łyżkę dziegciu. Wsparcie nie zawsze oznacza to samo, a rodzina nie zawsze działa w najlepszym interesie najbliższych. Niektóre relacje w tej książce budzą rozczulenie, niektóre złość, niezgodę a czasem wręcz obrzydzenie. Część z tych zachowań możemy obserwować przy blasku choinki i rodzinnym stole, część bez świątecznej oprawy, choć w obu przypadkach czas jest ten sam. Sami musicie odkryć, co dzieje się kiedy.

Nie bez znaczenia jest również w Magii cichych gestów wątek emigracji, czasowej lub bardziej stałej i związanej z nią trudnościami. Na tym przykładzie jest również wyjaśniona pewna bardzo ważna rzecz. Ale również tutaj mamy przyjaźń, która łączy, stanowi wsparcie, buduje i pomaga. Nawet w chwilach, gdy trzeba stanąć oko w oko z własnymi lękami i przełamać traumę. Bo to książka również o starcie, żałobie, radzeniu sobie w nowej rzeczywistości.

Jednak najważniejszym wątkiem w całej książce jest świat osób głuchych. Tak, świat, ich język, kultura, odrębność. Napisane z ogromnym wyczuciem, empatią, poszanowaniem tych osób. Autorka przepięknie zwraca uwagę na trudności, ale też na piękno i wyjątkowość osób głuchych. Wyjątkowo poruszył mnie ten wątek. I choć na początku założyłam, że magia cichych gestów to małe rzeczy robione dla drugiej osoby, to zrozumiałam, że tytuł można tłumaczyć również przez pryzmat języka migowego.

Nie podobał mi się koniec powieści. Ale nie dlatego, że był zły tylko dlatego, że ja inaczej sobie wymyśliłam. Jednak może ścieżka wymyślona przez autorkę naprawdę będzie dla bohaterów lepsza?

Właśnie to i wiele więcej dostaniecie w tej książce. A wszystko to z magiczną Warszawą w tle z jeszcze bardziej magicznym Zygmuntem. Oprószone magią świąt, oświetlone nastrojowymi lampkami. Pięknie wydane, z ożywającymi obrazami i słońcem na brzegu, które ogrzeje każde serce szukające pociechy.

Współpraca barterowa

Wydawnictwo Dobre Strony 2026

336 str

Pan i Pani M - Marta Kaczmarczyk

 

Kiedy zderzy się dwoje pyskatych bohaterów będą lecieć iskry. A jak jeszcze wsadzi się między nimi psa potrzebującego pomocy, to zmusi się ich do częstszych spotkań. Przepis na kryminał czy romans? W tej książce wszystko się może zdarzyć.

Ale to było dobre! Uśmiałam się, jak norka. Naprawdę. To, co się odwala pomiędzy Mają a Marcinem to najlepsza książkowa komedia ever. On gburowaty, wstrętny i mega przystojny, a jakże. Ona pyskata, nie popuści żadnego zachowania, które nie mieści się w kategorii „uprzejme”. Ładna, owszem, ale obok tego wykształcona i znająca swoją wartość. Pomykająca po lesie w różowych legginsach. No to jak biedny facet ma zareagować, jak mu się wpakowała do gabinetu z biedą, którą trzeba natychmiast ratować? A ona? Skoro on jakiś taki niemrawy do tej pomocy? Ich dialogi to jest naprawdę złoto. Błyskotliwe, a czasem takie, że człowiek zastanawia się, czy oni są na pewno normalni.

Kto mnie zna, ten wie, że ero.tyków nie czytam. Nudzą mnie, śmiertelnie wręcz. A tu spotkała mnie niespodzianka, bo erot.yki jest w książce sporo i wcale mi nie przeszkadzała. Pewnie dlatego, że obok tego jest treść. Dobra, mądra treść a se.ks jest tylko dopełnieniem. Dość częstym, bo jak już zaczyna iskrzyć, to iskrzy do samego końca. Ale, jak już wspomniałam, to nie jest główny motyw. W książce przede wszystkim przebija się ich relacja, obarczona przeszłością, w której pewne rzeczy trzeba wyjaśnić, stanąć na wysokości zadania i nie obrażać się. Nie zdradzę Wam, o co dokładnie chodzi, sami musicie się dowiedzieć, ale zapewniam Was, że warto.

Pod przykrywką bardzo sympatycznego humoru Marta Kaczmarczyk serwuje czytelnikowi powieść o trudnych wyborach oraz miłości, która przychodzi niespodziewanie i wywraca poukładane życie do góry nogami. Znajdziecie tu też stratę i próbę poradzenia sobie z nią. Niestety mówi też o czymś, co zdarza się za często, a mianowicie, że największym wrogiem, nawet dorosłych dzieci mogą być rodzice.

Podsumowując. W tej książce znajdziecie mnóstwo śmiechu, dogryzania sobie i igrania z ogniem. Bywa naprawdę gorąco. Ale oprócz tego możecie się spodziewać mądrego przesłania i wielu chwil refleksji. To książka na jedno popołudnie, bo nie będziecie mogli się oderwać, która zostanie w głowie na dłużej. Serdecznie polecam.

Współpraca barterowa

Marta Kaczmarczyk

Wydawnictwo Jeszcze Jeden Rozdział 2026

Ebook 466 str