Wyjdź, wyjdź - Natalie C. Parker

 


Fern, Jaq i Mallory mogą być prawdziwi tylko w domu w środku lasu. Poza nim ujawnienie orientacji groziłoby co najmniej nieprzyjemnościami. Dom staje się ich schronieniem, azylem, a do tego spełnia życzenia… Miejsce z marzeń? A może z koszmarów?

Kiedy Mallory ginie, Fern i Jaq tracą pamięć a wraz z nią swoją tożsamość. Przez pięć lat, bardzo ważnych, bo przypadających na okres dorastania, są przykładnymi dziewczynami, Fern ma chłopaka, rodzice są z nich dumni. Tylko w pewnym momencie coś się zaczyna dziać, zasłona pęka, wraca pamięć, a z nią pojawiają się koszmary. Trudno powiedzieć, czy to rzeczywistość, czy urojenia.

Spodziewałam się trudnej książki, ale nie do końca z tej strony. To znaczy z tej też, bo temat tożsamości jest tak trudny, jak ważny, ale ja nie lubię się bać, więc o ile ciężar psychiczny brałam na klatę, to tego z gatunku grozy trochę się obawiałam. A autorka zrobiła tak, że aspekt mar i widziadeł prawie wcale mnie nie obszedł. Dodawał niepewności, robił atmosferę grozy, która gęstniała, pobudzał wyobraźnię. To udało się doskonale. Stawiał też pytania o to, co się stało i co się dzieje teraz.

Jednak najbardziej przeraził i wstrząsnął mną wątek dziejący się tylko w głowach. I to nie tylko głównych bohaterów, choć oni są najważniejsi. Jak potwornie trudne i bolesne musiało dla nich być to, że nie byli akceptowani nawet we własnym domu, że musieli się ukrywać. Jak raniące musiały być słowa, które słyszeli o osobach, które wyszły z szafy. A najbardziej boli pytanie, ile takich osób żyje wśród nas, bojąc się codziennie, codziennie grając i udając kogoś, kim nie są.

Z drugiej strony tej barykady, tak, barykady, bo to już walka o siebie, o własne życie, o bezpieczeństwo są nie tylko mieszkańcy miasteczka, ale rodzice. I to jest w tym wszystkim najgorsze. Serce mi się krajało, jak czytałam ich myśli, teksty, którymi się wymieniali, uwagi rzucane z pełną pogardą i potępieniem. Ta książka w tych momentach bolała fizycznie. Bo rodzina ma być wsparciem, przystanią, miejscem, gdzie zdejmuje się maskę i jest się sobą.

Marzy mi się świat, w którym można kochać, kogo się chce i być, kim się chce. Marzy mi się, by na drodze człowiekowi stawał człowiek, a nie potwór. By zechciał otworzyć się na nowość i jej się uczyć. Z tej książki nauczycie się bardzo dużo, jeśli zechcecie otworzyć oczy i serce. A czy nauczyli się też tego rodzice i społeczność? To już przeczytajcie sami.


Współpraca barterowa

Nowa Baśń 2026

446 str

Coś mi się śniło - Joanna Kordula

 


Drugi tom trylogii o przyjaciołach z dzieciństwa. Koniecznie przeczytajcie pierwszy i nie czytajcie recenzji, jeśli tego nie zrobiliście, a planujecie. Nie da się bowiem ominąć pewnych informacji.

Kamil żyje, egzystuje, stara się sobie radzić. Ma sporo zadań, czuje się odpowiedzialny za Anię nie tylko przez to, że jest dyspozytorem majątku Michała, ale też tak po prostu. Do tergo odzywają się do niego dziadkowie przyjaciela z zaproszeniem do Stanów.

Wydaje się, że w tej części dużo się dzieje, a jednak jest ona spokojniejsza, bardziej nostalgiczna, dla mnie trochę jakby w zwolnionym tempie. Autorka skupia się na Kamilu i Ani, to z nich robi głównych bohaterów tej powieści, wokół nich oplata żałobę, poczucie straty i radzenia sobie z nią. I choć na początku brakowało mi Basi to wiem, że i ona dostanie swój głos. Przynajmniej taką mam nadzieję.

Zacznijmy więc od Basi, niby nieobecnej, a jednak wciąż istniejącej. Nie lubię jej w tym tomie. To znaczy ja w ogóle mam z nią problem. Jest dla mnie kompletnie niedojrzała, samolubna i okrutna. Rozumiem, że każdy inaczej radzi sobie z trudnymi przeżyciami, ale ona wybiera akurat najgorsze z możliwych. Miałam nadzieję, że trochę się wytłumaczy w tym tomie, ale cóż, na to muszę poczekać.

Za to Kamil jest moim ulubionym bohaterem. Zdecydowanie takich bohaterów książkowych potrzebujemy, same green flagi. Pomocny, opiekuńczy, zrównoważony. Choć czasem dość ślepy, no ale cóż, może w końcu dostanie okulary. Albo w łeb, żeby mu się to i owo pootwierało. Bardzo podoba mi się jego podejście do Ani, opiekuńcze, ale bez nadmiernego rozczulania się. Podchodzi do niej, jak do zwykłej dziewczyny, dmucha w jej skrzydła, cały czas wierzy w nią i możliwość wyleczenia. Jest waleczny, wspierający, to prawdziwy przyjaciel. Zwraca uwagę na nią, jako na człowieka, pomijając jej niepełnosprawność.

Jednak najciekawszą postacią w tej książce jest Ania. Począwszy od tego, że pokazuje świat niewidomych, co już samo w sobie jest świetnym zabiegiem. Dzięki niej czytelnik może więcej „zobaczyć” (jak to mówi Kamil), zrozumieć i nauczyć się właściwego zachowania przy osobach niewidomych. Poznaje ich świat, ograniczenia, lęki, ale też szereg mocnych stron. Szalenie ważny przekaz. Ale Ania jest też ciekawa przez swoją historię, której w tej części jest dużo.

Oczywiście i tu przed każdym rozdziałem jest fragment poezji i znów jestem tym kompletnie zauroczona. I jak poprzednim razem znów nie mogę się doczekać dalszej części.


Współpraca barterowa

Wydawnictwo Mięta 2026 

400 str

Magia cichych gestów - Katarzyna Kielecka

 


Olafa prześladują sny o dawnym życiu, które bezpowrotnie, jak się mogło wydawać, zamknęła straszna przeszłość. Nie ma rodziców, nie ma Warszawy. Jest za to bezpieczne życie z dziadkami, be wielkich zmian. Jednak sny ciągną, zdają się zmuszać do powrotu i do poznania syna, którego nigdy nie widział.

Ta książka ma tak wiele aspektów, że nie wiem, od czego zacząć. Może od tego, że kompletnie zaskoczył mnie Olaf i jego historia. Nie mogę Wam zdradzić więcej, bo to jest taki plot twist, po którym siedziałam chwilę wpatrują się w ścianę i zastanawiając się, czy to nie było od początku oczywiste i tylko ja się nie zorientowałam.

Drugą ważną sprawą poruszaną w tej książce jest rodzina i jej wsparcie. Zasadniczo brzmi pięknie i kojarzy się tylko z dobrymi rzeczami. Jednak i tu autorka przyszykowała dla nas łyżkę dziegciu. Wsparcie nie zawsze oznacza to samo, a rodzina nie zawsze działa w najlepszym interesie najbliższych. Niektóre relacje w tej książce budzą rozczulenie, niektóre złość, niezgodę a czasem wręcz obrzydzenie. Część z tych zachowań możemy obserwować przy blasku choinki i rodzinnym stole, część bez świątecznej oprawy, choć w obu przypadkach czas jest ten sam. Sami musicie odkryć, co dzieje się kiedy.

Nie bez znaczenia jest również w Magii cichych gestów wątek emigracji, czasowej lub bardziej stałej i związanej z nią trudnościami. Na tym przykładzie jest również wyjaśniona pewna bardzo ważna rzecz. Ale również tutaj mamy przyjaźń, która łączy, stanowi wsparcie, buduje i pomaga. Nawet w chwilach, gdy trzeba stanąć oko w oko z własnymi lękami i przełamać traumę. Bo to książka również o starcie, żałobie, radzeniu sobie w nowej rzeczywistości.

Jednak najważniejszym wątkiem w całej książce jest świat osób głuchych. Tak, świat, ich język, kultura, odrębność. Napisane z ogromnym wyczuciem, empatią, poszanowaniem tych osób. Autorka przepięknie zwraca uwagę na trudności, ale też na piękno i wyjątkowość osób głuchych. Wyjątkowo poruszył mnie ten wątek. I choć na początku założyłam, że magia cichych gestów to małe rzeczy robione dla drugiej osoby, to zrozumiałam, że tytuł można tłumaczyć również przez pryzmat języka migowego.

Nie podobał mi się koniec powieści. Ale nie dlatego, że był zły tylko dlatego, że ja inaczej sobie wymyśliłam. Jednak może ścieżka wymyślona przez autorkę naprawdę będzie dla bohaterów lepsza?

Właśnie to i wiele więcej dostaniecie w tej książce. A wszystko to z magiczną Warszawą w tle z jeszcze bardziej magicznym Zygmuntem. Oprószone magią świąt, oświetlone nastrojowymi lampkami. Pięknie wydane, z ożywającymi obrazami i słońcem na brzegu, które ogrzeje każde serce szukające pociechy.


Współpraca barterowa

Wydawnictwo Dobre Strony 2026

336 str

Łączna liczba wyświetleń