Antologia z miłością - praca zbiorowa

 

Naprawdę rzadko sięgam po antologie. Przywiązuję się do bohaterów, chciałabym poznać ich bliżej, a krótka forma to mocno utrudnia. Jednak tę miałam już kiedyś w planach, propozycja współpracy z wydawnictwem tylko przyspieszyła tę decyzję.

Antologie mają to do siebie, że każde opowiadanie jest inne. Wszak pisze je wielu autorów, każdy ma swój styl, każdy pisze inaczej o emocjach. Ta jest jeszcze bardziej taka. Mamy tu opowieści współczesne i sięgające przeszłości. Mamy takie, które dotykają przyszłości oraz światów wręcz magicznych. Każde inne.

Są opowiadania dłuższe i takie naprawdę króciutkie. Każde opowiada o miłości, ale nawet ta miłość jest w każdym z nich inna. I to właśnie w „Antologii o miłości” jest najlepsze – pokazanie, ile odcieni miłości możemy poznać. Jest pasja i delikatne uczucie. Rozstania i powroty po latach. Tęsknota i oczekiwanie. Zrozumienie i rozejście się potrzeb i oczekiwań. Cala gama emocji zamknięta w małej książce.

Klika z opowieści zostanie ze mną na zawsze. Najpiękniejsza dla mnie jest ta o Śmierci. Joanna Piguła stworzyła historię, która chwyciła mnie za serce, wyryła się w nim głęboko i na pewno będę do niej wracać. Cudowna, ciepła, choć w początkowym odbiorze bardzo smutna. Również do Mostu dwóch serc Doroty Frątczak będę wracać. I tu bardzo chciałabym poznać dalsze losy bohaterów. Jak im się potoczyło życie, co ze sobą przyniósł kolejny dzień. To na pewno byłaby otulająca historia. Taka sama byłaby Kwiatowa nuta świąt Mileny Gajewskiej. Miłośnicy świątecznych książek na pewno będą zachwyceni tą opowieścią pełną zapachu i szczerości.

Rozwinięcia brakuje mi w opowiadaniu Przemka Osowskiego. Zostawił czytelnika z masą pytań, wątpliwości i chęcią na więcej. Taki sam poziom pytań zostawia po sobie Magdalena Kinga Tereszczuk. Jej Niewidzialny partner budzi niepokój, wręcz namacalnie. I choć to jedno z krótszych opowiadań, pozostaje na długo w pamięci.

Czy warto sięgnąć po ten zbiór opowiadań o miłości? To zależy. Jeśli chcecie poznać milion jej odcieni to koniecznie. Jeśli jednak nie znosicie, jak się wam daje wspaniałych bohaterów z którymi musicie się pożegnać po kilku stronach – sami musicie podjąć tę decyzję. Ale bez czytania możecie żałować, że choć na krótko ich nie poznaliście. Ja nie żałuję. I z nadzieją czekam na rozwinięcie niektórych.

Ostre pióro 2026

e-book 245 str

Tam, gdzie jesteś - Tomasz Betcher

 

On nie ma nic, ona ma wszystko. On pragnie przeżyć kolejny dzień, trwać, ona uciec jak najdalej, zmienić coś, zacząć od nowa. W dniu, kiedy się spotykają, nie mają pojęcia, że przyszłość właśnie się zaczęła.

Co się stanie, gdy spotkają się dwie samotności? Piękny romans? Nostalgiczna historia? Ale to „kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością,” jak śpiewał kiedyś Bohdan Łazuka, a do tego Tomasz Betcher, który umie wyciągnąć ze swoich bohaterów coś więcej, niż sztampową opowieść.

I tym razem nie zawodzi. Ja nie wiem, jak to jest, ale każda kolejna książka autora podoba mi się jeszcze bardziej. I jak już mi się wydaje, że poruszył wszystko, co mógł w mojej duszy, przychodzi z kolejnym tematem i znów łkam w środku, a głowa pełna jest pytań i zastanawiania się „co bym zrobiła?”

Na tym właśnie polega moc dobrej książki. Zostaje na dłużej, drąży myśli, nie pozwala o sobie zapomnieć, a przede wszystkim nie pozwala zapomnieć bohaterów. Tym razem wziął na tapet kobietę, która ma wszystko – pieniądze, pozycję, domek nad morzem, do którego ucieka. A mimo to jest sterana życiem - mąż tyran, idący w jego ślady syn, to nie może się dobrze skończyć. Jest wykończona psychicznie i przez to fizycznie. I staje oko w oko ze steranym życiem mężczyzną – bezdomnym, który nie jest stereotypowy, ale jednak nadal niewidzialny dla większości ludzi. Niepotrzebny, niechciany, problematyczny.

I właśnie te ich dwie samotności się spotykają i tworzą piękną znajomość, która burzy wszelkie stereotypy. Za to pokazuje cele, marzenia, przeszłość, która doprowadziła do tego, co jest tu i teraz. Zwykła codzienna troska, kubek kawy rano, koc w zimny wieczór otwiera most dla zwierzeń, otwarcia na drugiego człowieka. Tu dzieje się magia, która mnie kompletnie zauroczyła. Magia poznania drugiego człowieka, zaufania, oddania swego kruchego środka pod osąd, który nie jest osądem. Tylko obecnością. I zrozumieniem.

Anna i Adam nie są jedynymi postaciami w tej historii, choć na pewno najważniejszymi. Tłem dla nich są postacie drugoplanowe – mąż Anny, jej syn oraz rodzina Adama. Równie ważni, równie mocni w odbiorze.

Ta książka jest o samotności, której nie można dłużej nieść. O codzienności, która jest warta więcej, niż cokolwiek. I o znalezieniu domu. Takiego, w którym można wypuścić powietrze z płuc, opuścić gardę i po prostu być.

Mięta 2026 - współpraca barterowa

287 str

Wzgarda Paulina Hendel

 

 W byłej kolonii karnej, która już dawno zamieniła się w normalnie funkcjonującą wyspę, porządku pilnuje Kilian Sztorm wraz ze swoim zastępcą Gustawem Gundenbergiem, zwanym Kostkiem. Jeden jest człowiekiem, drugi ogrem, oboje cieszą się ogromnym szacunkiem. A pracy nie mają za dużo. Dlatego najczęściej spędzają czas w wartowni, z gotującym im przysmaki ziemowym i pełnym entuzjazmu i dobrych chęci synem magnatów.

Porządek rzeczy zaburza jednak zabójstwo jednego z członków Czarnej Kompanii, a tropy nieubłaganie prowadzą do zbrodni sprzed lat, jedynej, której Kilianowi nie udało się rozwikłać. A to jedynie wierzchołek góry lodowej. Czy magia się odradza? Co ukrywa stary dom będący miejscem dawnej zbrodni? Co do tego ma zbiór baśni sióstr Morose? To sporo pytań jak na małą pokojową wartę.

Połączenie fantasy z kryminałem to coś, o czym nie słyszałam. A jak już usłyszałam i zaczęłam czytać, to okazało się, że absolutnie tego potrzebuję do życia. I nie wiem, jak do tej pory mogłam obejść się bez Kiliana, Margo, Kostka i całej reszty. To jest absolutny strzał w dziesiątkę. Kocham każdą postać, kocham to, jak są przedstawieni i kocham to, jak autorka rozprawia się z pewnymi mitami na temat poszczególnych ras. Dość powiedzieć, że nie wszyscy są typowi i przez to czyta się jeszcze lepiej.

Muszę jednak przyznać, że do lektury przekonała mnie dopiero okładka drugiego tomu, ale postanowiłam czytać po kolei. I jest to bardzo ważne, bo części się zazębiają, nie ma możliwości, żeby zrozumieć drugi tom bez przeczytania tego. Nie będziecie żałować.

Paulina Hendel tak bardzo trafia w moje poczucie humoru, że jest to nie do opisania. Bawiłam się przy lekturze świetnie, choć nie jest to delikatna, subtelna opowieść. Jest mrocznie, brutalnie, czasami opisy mogą poruszyć nie tylko wrażliwy żołądek ogra (tak, ogr z wrażliwym żołądkiem – pisałam, że nie będzie typowo.) Bywa też przerażająco. Na pewno książka zostawi was również z masą pytań o istotę człowieczeństwa, a może po prostu zwykłej przyzwoitości.

Główni bohaterowie są naprawdę świetnie wykreowani. Margo jest oczywiście moją ulubienicą numer jeden, ale Kostka i Kiliana darzę równie wielką sympatią. Każdy ma za sobą jakąś historię, nie są wrzuceni znikąd, choć dużo rzeczy ukrywają. Uwielbiam też rodzinę Kostka.

Dużą dozą sympatii obdarzam również tajemniczą dziewczynę i jej opiekunkę, ale nie chcę za dużo zdradzić. Przekonajcie się sami. Ale pamiętajcie, wkraczając do świata Kiliana, zostaniecie w Liberii na zawsze, bo wszyscy mieszkańcy zapadną wam w serce, a tajemnice nie pozwolą na zapomnienie.

Wydawnictwo Mięta 2025

Storytel 12h 57 min