Pan Popiołów - Wojciech Mazurkiewicz

 


Era Złotej Łaski miała przynieść pokój. I przez kilkadziesiąt lat to się sprawdzało. Jednak Złota Łaska słabnie, pojawiają się uchodźcy, a Czernidło coraz bardziej się rozpowszechnia. Wtedy jeden człowiek musi wybrać swoją drogę.

Monumentalne dark fantasy, jak jest opisana ta książka na okładce doskonale odzwierciedla tę powieść. Nie tylko rozmiarem, ale światem, postaciami, całym pomysłem.
Przepadłam. I choć nie jest to książka łatwa, trzeba się porządnie wczytać, by połapać wszystkie wątki i potem je rozpleść, by na nowo połączyć z nowymi faktami, to naprawdę warto. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego, tak dopracowanego, szczególnie w debiutach z fantasy. Mój zachwyt zaczyna się na języku, dawnym, pradawnym, który kocham w powieściach z mieczem i magią. Idzie potem dalej, ku postaciom, prawdziwym, namacalnym wręcz. Muska opis budynków, wsi, obyczajów. I kończy się na całym świecie, nie tylko idealnie odrysowanym na mapie, ale takim, który ożywa przed oczami. Naprawdę chwilami miałam wrażenie, że stoję obok i patrzę na to wszystko.

Książka jest z gatunku cegiełek, ale nie przerażajcie się. Jak już zaczniecie, to porwie Was przy prologu i do końca nie puści. Zostawi za to z niedosytem, pytaniami i smakiem popiołu. Owszem, ma dużo szczegółów, nie da się siąść na chwilę i potem porzucić lekturę. Zresztą, nie będziecie chcieli. Tu trzeba rozważyć, zastanowić się, czytać uważnie. Ale ani przez chwilę nie będziecie się nudzić. Kolejne wydarzenia będą się przed Wami rozwijać, pokazując coraz więcej i prowadząc coraz dalej.

Kogo kocham w tej książce najbardziej? Oczywiście, że Waleta i Jankę. To są bohaterowie z krwi i kości. Nieugięci, wierni zasadom, twardzi i ludzcy. Nie bojący się iść drogą, którą wybrali i nie bojący się wybierać trudnych dróg. Ale szczególną sympatią darzę też Lunę. Wspaniałą, mądrą. Zresztą, w Panu Popiołów wiele postaci zasługuje na uwagę, szacunek lub podziw. Naprawdę musicie przeczytać, żeby zobaczyć i zachwycić się.

Książka, pod płaszczem wielkiej powieści fantasy niesie ze sobą przesłanie ważne dla nas, w naszej teraźniejszości. Mówi o fanatyzmie, nie tylko religijnym, przynoszącym skutki, którym niekoniecznie chcemy stawić czoła. Mówi o przeszłości zagrzebanej, ale nie umarłej, która zawsze się upomni i wróci. Mówi też o wierności prawdzie i moralności, wykraczającej poza nakazy nowego prawa. A więc również o zdradzie i zemście, o zapomnieniu, które przynosi tylko szkody. Oraz o poświęceniu i pokoju, który wcale pokojem nie jest. A wszystko to otulone zapachem lawendy.

Jednym słowem, ma w sobie to, co cenimy w książkach fantasy. I jeszcze więcej. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Na wdechu, bo koniec… Tak się nie robi.


Współpraca barterowa z Wojciech Mazurkiewicz

Wydawnictwo Brda 2026

576 str

Pod skrzydłem anioła - Hanna Skrabut

 


Pod Skrzydłem Anioła to ośrodek dla dzieci po traumie. Ma pomóc, oddać im skrzydła, otulić opieką. Niedaleko jest również Rowerowy Raj, kolejny ośrodek, tym razem wypoczynkowy i to w nim zatrzymuje się policjantka na urlopie. No i jest jeszcze magiczna ławeczka rozwiązująca problemy.

A ja mam problem z tą książką. Bo podobała mi się i nie podobała jednocześnie. Już wyjaśniam. Na początku w ogóle nie mogłam się połapać, kto jest kim. Może to dlatego, że w książce jest Danka, Hanka i Janka i jeszcze wiele innych osób. A być może dlatego, że słuchałam audiobooka a ja jednak jestem wzrokowcem. Na szczęście po kilkudziesięciu minutach wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Ale początek przez to był trudny.

W książce również wiele się dzieje. Mamy skrzywdzone dzieci i poszukiwanie kogoś, kto znałby język tańczących rąk. Bo to on zdaje się być kluczem do zagadki. Jest jeszcze zagadka kryminalna, bo znikają staruszkowie, a policja nie dość, że nie pomaga, to jeszcze stanowi zagrożenie. Naprawdę dzieje się dużo i tak po prawdzie, to wolałabym, by autorka rozbiła tę książkę na dwa tomy. Mnie byłoby na pewno łatwiej a i chętnie poczytałabym więcej o losach bohaterów, bo po trudnym początku naprawdę ich polubiłam.

A co takiego znajdziecie w książce? Sporo smutku, bólu i nieszczęścia. W postaciach skrzywdzonych dzieci, które nadal się boją, ale też w postaciach staruszków, którzy pragnęli spokojnego życia na starość. I od tych ludzkich nieszczęść w książce odchodzą dwie postawy. Jedna to właścicielka Pod Skrzydłem Anioła, która naprawdę chce te dzieciaki ochronić, otulić, dać ciepło i bezpieczeństwo. Również poboczne postacie, w tym mój ukochany Pan Dziadek, robią, co w ich mocy, by przywrócić dzieciom światło. A z drugiej strony są ludzie gotowi wykorzystać słabość, brak wsparcia w rodzinie albo chęć sukcesu, by skrzywdzić, wykorzystać i ugrać coś dla siebie. I o tym również jest ta książka.

Chwilami jest nostalgicznie, nie zabraknie też wątku romantycznego. Chwilami groźnie, mrocznie i niebezpiecznie. Ten zabieg jest dość ciekawy, książka jest przez to bardziej emocjonująca, ale jak już wspomniałam, wolałabym to rozłożyć na dwie części.

Ta książka wymaga większego skupienia. Odwdzięcza się historią, która zostawia sporo pytań mimo tego, że zagadki zostały rozwiązane. Polecam wielbicielom kryminałów i powieści, które potrafią otulić dobrem.


Skarpa Warszawska 2026

Storytel 10 godz. 42 min

Wyjdź, wyjdź - Natalie C. Parker

 


Fern, Jaq i Mallory mogą być prawdziwi tylko w domu w środku lasu. Poza nim ujawnienie orientacji groziłoby co najmniej nieprzyjemnościami. Dom staje się ich schronieniem, azylem, a do tego spełnia życzenia… Miejsce z marzeń? A może z koszmarów?

Kiedy Mallory ginie, Fern i Jaq tracą pamięć a wraz z nią swoją tożsamość. Przez pięć lat, bardzo ważnych, bo przypadających na okres dorastania, są przykładnymi dziewczynami, Fern ma chłopaka, rodzice są z nich dumni. Tylko w pewnym momencie coś się zaczyna dziać, zasłona pęka, wraca pamięć, a z nią pojawiają się koszmary. Trudno powiedzieć, czy to rzeczywistość, czy urojenia.

Spodziewałam się trudnej książki, ale nie do końca z tej strony. To znaczy z tej też, bo temat tożsamości jest tak trudny, jak ważny, ale ja nie lubię się bać, więc o ile ciężar psychiczny brałam na klatę, to tego z gatunku grozy trochę się obawiałam. A autorka zrobiła tak, że aspekt mar i widziadeł prawie wcale mnie nie obszedł. Dodawał niepewności, robił atmosferę grozy, która gęstniała, pobudzał wyobraźnię. To udało się doskonale. Stawiał też pytania o to, co się stało i co się dzieje teraz.

Jednak najbardziej przeraził i wstrząsnął mną wątek dziejący się tylko w głowach. I to nie tylko głównych bohaterów, choć oni są najważniejsi. Jak potwornie trudne i bolesne musiało dla nich być to, że nie byli akceptowani nawet we własnym domu, że musieli się ukrywać. Jak raniące musiały być słowa, które słyszeli o osobach, które wyszły z szafy. A najbardziej boli pytanie, ile takich osób żyje wśród nas, bojąc się codziennie, codziennie grając i udając kogoś, kim nie są.

Z drugiej strony tej barykady, tak, barykady, bo to już walka o siebie, o własne życie, o bezpieczeństwo są nie tylko mieszkańcy miasteczka, ale rodzice. I to jest w tym wszystkim najgorsze. Serce mi się krajało, jak czytałam ich myśli, teksty, którymi się wymieniali, uwagi rzucane z pełną pogardą i potępieniem. Ta książka w tych momentach bolała fizycznie. Bo rodzina ma być wsparciem, przystanią, miejscem, gdzie zdejmuje się maskę i jest się sobą.

Marzy mi się świat, w którym można kochać, kogo się chce i być, kim się chce. Marzy mi się, by na drodze człowiekowi stawał człowiek, a nie potwór. By zechciał otworzyć się na nowość i jej się uczyć. Z tej książki nauczycie się bardzo dużo, jeśli zechcecie otworzyć oczy i serce. A czy nauczyli się też tego rodzice i społeczność? To już przeczytajcie sami.


Współpraca barterowa

Nowa Baśń 2026

446 str

Łączna liczba wyświetleń